بی حس و حال دراز کشیده بودم و به تولد سهراب فکر می کردم. هفت روز دیگر سهراب بیست و هفت ساله می شد. می خواستم برایش هدیه ای بخرم تا جبران روزی را بکنم که به فکرش رسیده بود سه خواهر را از لباس سیاه در بیاورد. چیزی که هرگز به فکر ارژنگ نرسیده بود. از یک ماه قبل تمام دغدغه ام این بود که برایش چی بخرم. لباسی را پوشیده بودم که هدیه ی او بود و به قدری اندازه ام بود که انگار خودم آن را خریده ام. باید جبران می کردم.

بلند شدم و اول صبحی رفتم توی حیاط. داشتم به درخت توت آب می دادم تا بعد شلنگ را بکشم تا ایوان و خاک و خل ایوان را بشورم. و باز هم به هدیه ای ماندگار فکر می کردم. به چیزی که همیشه همراهش باشد. بیشتر به ساعت فکر می کردم و هر چند می دانستم ساعت سرعقدش را همیشه به دستش می بندد و دوستش دارد اما ویرم گرفته بود باز هم ساعتی به او بدهم. از درخت توت پرسیدم بهترین هدیه برای سهراب چیست. درخت به آسمان نگاه کرد. باز هم از آن روزهایی بود که حوصله ی حرف زدن نداشت. ردّ نگاهش را دنبال کردم و به گروهی از گنجشک ها رسیدم که زنجیروار دنبال هم پرواز می کردند. یک عالمه گنجشک که از آسمان پشت ساختمان آمده بودند و داشتند در خطی مستقیم و انگار که به هم زنجیر شده باشند جلو می رفتند تا در پشت ساختمان های بلند رو به رو گم شوند. پرسیدم : « منظورت این نیست که برایش گنجشک بخرم؟ هست؟ » خندید اما باز هم حرفی نزد. و نمی دانم چطوری شد که به فکرم رسید برای سهراب، برای دور گردنش زنجیری بخرم. بهتر از این نمی شد. حتی می دانستم زنجیری که می خرم چه شکلی است و در کدام مغازه انتظار گردن سهراب را می کشد...