وی ادامه داد: مبارزات برای پیروزی انقلاب اسلامی و گریزی به هشت سال دفاع مقدس نیز در سفرهای شخصیت‌های داستانی این اثر وجود دارد که موجب شده چیزی در حد یک سوم اثر در حوزه دفاع مقدس رخ دهد.

خورشاهیان افزود: این رمان بر مبنای سه شخصیت اصلی و محوری شکل می‌گیرد که این سه شخصیت به دلیل فضای پست مدرن کتاب در همه دوره‌های رخ دادن ماجرای رمان، در سن 30 سالگی قرار می‌گیرند.

به گفته خورشاهیان در این رمان متن ادبی و شعر توامان برای نگارش مورد استفاده قرار گرفته و کتاب در هفته جاری از سوی نشر آموت زیر چاپ رفته است.

این نویسنده در ادامه از نگارش مجموعه داستان «هزار توی خواب‌های من» شامل 26 داستان کوتاه که همگی در سال گذشته نوشته شده و فضای پلیسی ـ اجتماعی دارد، خبر داد.

به گفته این نویسنده این مجموعه داستان در قالب یک مجموعه داستان 120 صفحه‌ای از سوی ناشر در دست انتشار قرار دارد.

وی همچنین افزود: مجموعه 6 جلدی شعر کودکان من نیز با عنوان «دود بود ترافیک بود» با موضوع ترافیک و معرفی آن برای کودکان در هفته جاری از سوی نشر هیربد منتشر شده است.

کتاب - «رز گمشده» تاکنون در 45 کشور به 36 زبان ترجمه شده؛ بعد از اورهان پاموک و یاشار کمال، سردار اُزکان سومین رمان‌نویس شناخته شده ترک‌ها در جهان است.

به گزارش خبرآنلاین، چاپ سوم اولین رمان سردار اُزکان، نویسنده شناخته شده ترک با ترجمه بهروز دیجوریان از سوی نشر آموت منتشر شده است. «رُز گمشده» که اغلب با کتاب‌های برگزیده و پرفروش «شازده کوچولو» اثر آنتوان دو سنت اگزوپری و «کیمیاگر» نوشته‌ی پائولو کوئلیو مقایسه می‌شود، رمان بی‌نظیری درباره‌ی خودیابی ست. «رُز گمشده» مانند «شازده کوچولو» و «کیمیاگر» بر بُعد جهانی انسان تاکید دارد.

رمان رز گمشده این معنا را دارد که هر آدمی گمشده ای دارد که باید برای پیدا کردنش از وجود و درون خود شروع کند و گاهی وقت ها درون انسان ها تا حدی تاریک و سیاه می شود که دیگر برای جستجو جایی را نمی توانی ببینی و باید همان کلید گنج واقعی را پیدا کنی وقتی به چنین نتیجه ای رسیدی، تاریکی و سیاهی درون نمی تواند جلوی پیدا کردنت را بگیرید؛ می توانی از بیرون وجودت شروع به جستجو کنی مثل ملانصرالدین که در این داستان نوشته شده که برای پیدا کردن کلید در بیرون جستجو را شروع کرده بود. آدم هایی مثل بانو زینب راهنمای خوبی برای رسیدن به خودشناسی هستند. عطر رزها می تواند انسان را به درک حقیقت نزدیک کند تا همیشه{خود} باشند. رُزِ گمشده داستانی است که نقطه پرگار آن انسان است.

بخش هایی از این رمان تحسین شده را در ادامه می خوانید:
برای دل بسته شدن قبل از هر چیز وارستگی لازم است. بیشتر انسان ها با ذهنیت هایی از رابطه های قدیمی خود وارد روابط جدید می شوند و هر ارتباط قدیمی وابسته به گذشته٬ از بی اعتمادی گرفته تا عدم تفاهم و یا دیوارهای تدافعی که دور خود کشیده اند باعث می شود که رابطه جدیدشان آن چنان که باید آزادانه نباشد. شاید به خاطر بی انصافی های روابط گذشته شان حق با آنهاست اما نمی بینند که بی عدالتی نه از آن طرف مقابل بلکه از ارتباطات گذشته شان است که به هیچ وجه رهاشان نمی کند.

*
یک کوه را تصور کن! منظره قله اش خیلی زیباست. خیلی دوست داری آنجا باشی اما به خاطر اینکه قله را از خودت دور می بینی ناامید می شوی. با خودت می گویی: "ممکن نیست به آنجا برسم! و برمی گردی. در حالیکه قدم های کسانی که به قله رسیدند از قدم های تو بزرگ تر نبودند. اما آنها آن قدم های کوچک را پشت سر هم برداشتند و ادامه دادند. آنچه ناممکن را به واقعیت تبدیل می کند معجزه نیست بلکه تداوم است. اگر باور کنیم که می توانیم صدای گل ها را بشنویم حتما یک روز خواهیم شنید.

*
اگر هیچ کس نداند٬ خدا می داند. از او بپرس جواب خواهی گرفت. فراموش نکن اگر تو نتوانی صدای خدا را بشنوی او صدای تو را می شنود. خدا دختر خوش قلبی را که سراغ مادرش را می گیرد بی جواب نمی گذارد. او به اندازه ای بزرگ است که مخلوقاتی را که خلق کرده نه از خودش و نه از خودشان بی خبر نمی گذارد. بعضی از انسان ها معتقدند خداوند به اندازه ای بزرگ و عظیم است که وقت ندارد به کارهای پیش پا افتاده توجه کند اما به خاطر همین بزرگی و عظمتش از کوچکترین کارها خبر دارد. او متوجه ماست. به ذات دایانا توجه می کند. به مری٬ به زینب توجه می کند. به هر کداممان جداجدا و مخصوص. او همیشه با ماست اما برای اینکه او را حس کنیم باید که ما هم با او باشیم. مری متوجه شده بود که خداوند مدام با اوست . به خاطر همین سراغ مادرش را از او می گرفت. او ما را بی جواب نمی گذارد دیانا. اما جوابهایش را از راههایی متفاوت به ما می رساند.

*
می دانی که طولانی ترین رویاهایمان کمتر از یک دقیقه طول می کشد. شاید می خواهند بگویند که برای به حقیقت پیوستن آرزوهامان گاهی لازم نیست عمری را صرف کنیم. به هرحال چیزی که یقینا به ما می گویند قدرت هر دقیقه است.

*
اگر آن نقاب بزرگی که به چهره ات زده ای تو را راحت می کند منتظر نباش و به زدن آن ادامه بده. مدام بگو "من" اما فراموش نکن که این هم تاوانی دارد. بدان که مدام من من کردن٬ فراموش کردن آن من درونی است. فراموش کردن اینکه تو یک رز هستی.

ساکنان تهران برای تهیه این کتاب و هر محصول فرهنگی دیگر (در صورت موجود بودن در بازار) کافی است با شماره 20- 88557016 تماس بگیرند و آن را در محل کار یا منزل _ بدون هزینه ارسال _ دریافت کنند. باقی هموطنان نیز با پرداخت هزینه پستی می توانند این کتاب را تلفنی سفارش بدهند.

مجموعه «رک و پوست کنده» با نام فرعی «احوال ما زنان» نوشته آسیه جوادی‌ناستین به چاپ سوم رسید. نویسنده در داستان‌های این کتاب درصدد بوده تا تصویری واقعی و ملموس از زندگی و درونی‌ترین افکار و احساسات زنان جامعه پیرامونش را نشان دهد.

به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)، علیخانی، مدیر نشر «آموت» درباره انتشار مجدد این کتاب گفت: چاپ دوم این اثر که ماه مرداد انتشار یافت، به سرعت تمام شد و به زودی چاپ سوم آن با شمارگان دو هزار و 200 نسخه در کتابفروشی‌ها توزیع خواهد شد.

ناستین زمانی که در حال نگارش این کتاب بود، به «ایبنا» گفت: در اغلب فضاهای داستانی بسياری از نويسندگان و داستان‌نويسان ايرانی، شخصيت زنان به شكلی واقعی توصيف نمی‌شود و اين شخصيت‌پردازی از نگاه مخاطبان قابل درک نيست و خواننده نمی‌تواند با آن‌ها همذات‌پنداری كند و من سعی داشتم تا به زنان نگاهی امروزی داشته باشم و درباره زنانی نوشته‌ام كه همين دورو بر و مانند من و شما هستند. بايد بدانيم چيزهايی در اطراف ما وجود دارند كه ديده نمی‌شوند و نويسنده بايد آن‌ها را به خوبی ببيند و بنويسد.

«محمود دولت‌آبادی»‌ در روزنامه «شرق» درباره این کتاب نوشته است: «اين كتاب، كتابی است صميمانه و نكاتی را بازگو می‌كند كه احتمالا بسياری زنان از گفتنش واهمه دارند و متشكل است از يادداشت‌هايی كه اغلب به لبه‌های داستانی هم جا‌به‌جا نزديک می‌شوند. به عنوان مثال در بخش «پز دادن ما زن‌ها» كه نوشته‌ای است بدون رودربايستی و آينه‌ای است برابر چهره اكثريت زنان در لايه‌های پايين از طبقه متوسط، توصيفات، كاملا صريح و صميمانه هستند و يكی از بهترين صحنه‌های داستانی‌اش صحنه‌ای است كه زن با همسرش می‌رود برای گذراندن يک روز خوب و هر دو بر خشكی كف رودخانه می‌نشينند، بی‌آنكه در طول روز كلامی با هم سخن بگويند».

از ناستين همچنین مجموعه داستان «تمشک‌های نارس» در نشر آموت منتشر شده‌ است.

«رک و پوست کنده» زمستان سال گذشته (1390) منتشر شد و چاپ سوم آن با شمارگان دو هزار و 200 نسخه و قیمت 6هزار تومان عرضه می‌شود.

بهنام ناصح (لوح): رمان «خانه» نوشته‌ی مرلین رابینسون نویسنده‌ی معاصر آمریکا سومین رمان وی پس از «خانه‌داری» و «گیلیاد» است. این اثر در سال ۲۰۰۸ منتشر شد و جایزه‌ی ملی آن سال و اورنج طلایی انگلستان را از آن خود کرد. «خانه» از میان ۱۵۶ عنوان و از سوی ۱۲۳ کتابخانه از سراسر دنیا نامزد جایزه‌ی «ایمپک دوبلین» ۲۰۱۰ شد که به عنوان گران‌ترین جایزه‌ی ادبی شناخته می‌شود. این رمان در ایران با ترجمه‌ی «مرجان محمدی» از سوی «نشر آموت» منتشر شده ‌است.
رمان «خانه» را بیش از هر چیز می‌توان اثری کلاسیک به‌شمار آورد؛ اثری که شاید در نگاه اول با آثار و اسلوب رایج داستان‌سرایی اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست‌ویکم فاصله دارد. نویسنده در این اثر هر چند از نظر حال و هوا ما را به فضای شهر‌های کوچک رمان‌های فاکنر می‌برد؛ اما به همان میزان از تکنیک‌های رایج این نویسنده پرهیز می‌کند. اگر از برخی خصوصیات مشترک این داستان با داستان‌های مدرن مثل داشتن چند شخصیت محوری به جای یک قهرمان اصلی بگذریم، به نظر می‌رسد رابینسن بیشتر از مولفه‌های رمان‌های کلاسیک ماقبل نیمه اول قرن بیستم پیروی می‌کند؛ ‌چنان که گویا بی‌اعتنا به زمان و زمانه، بیشتر مایل است به بازآفرینی آن‌چه در گذشته رخ داده و در پی بیان روایت خطی خود باشد؛ روایتی که با نقب به پیشینه‌ی آدم‌ها، ورای گفت‌وگو‌ها، به گردگیری واقعیت‌هایی می‌پردازد که غبار سالیان بر آن‌ها نشسته است.
مریلین رابینسون در سومین رمان خود عناصر ایمان، خانواده و رستگاری را با هم می‌آمیزد و گاه دو به دو آن‌ها را در تقابل با هم به چالش می‌کشاند. شخصیت‌ها در «خانه» جان می‌گیرند و در فضایی توأم با ملال و دلتنگی و زمانی در جدال با سرنوشت یا واسپردن خویش به تقدیر، زندگی را سپری می‌کنند.
رمان این‌گونه آغاز می‌شود: «اومدی خونه که بمونی گلوری. بله!» گلوری دلش گرفت. پدرش ذوق کرده بود، بعد چشم‌هایش پر از اشک شد، دلش سوخت و این‌بار جور دیگری گفت: «دست‌کم این‌دفعه که یه مدت می‌مونی مگه نه؟» بعد عصایش را به دست ضعیف‌ترش داد و ساک گلوری را از دستش گرفت. گلوری در دل گفت، خدایا، خدای بزرگ... تازگی‌ها همه دعاهایش این طوری شروع می‌شد، همین‌طوری هم پایان می‌یافت. چرا پدرش این‌قدر تکیده شده بود؟ چرا باید آن‌قدر پای‌بند شرافت و مردانگی باشد که عصایش را به لبه‌ی پله‌ها آویزان کند و ساک دخترش را بالا ببرد، آن‌وقت کنار در بایستد تا حالش جا بیاید؟
این شروع، خواننده را به‌خوبی به‌گونه‌ای بی‌ثباتی سوق می‌دهد؛ پدری که در عین ناتوانی احساس تعهد می‌کند و دختری که با نگرانی‌اش‌ گویا نماد روح آشفته‌ی خانه‌ای است که توان این همه انسان خسته را ندارد و دیری نمی‌پاید که پسر با کوله‌باری از یاس‌ها و خاطرات تلخ از راه می‌رسد.
داستان از آن‌جا آغاز می‌شود(یا به عبارت بهتر روایت می‌شود) که جک بوتون پس از سال‌ها دوری و پشت سرگذاشتن زندگی مبهم و احتمالا نه چندان شرافتمندانه به شهر زادگاه و خانه‌ی پدری‌اش باز می‌گردد؛ مکانی که اکنون دیگر رونق و صفای گذشته را ندارد. خواهرش گلوری نیز پس از شکست‌هایی در زندگی به کنار پدر آمده تا واپسین روزهای حیات پیرمرد را در کنار او باشد. بوتون پیر که سال‌ها کشیش بوده، نگران رستگاری فرزند و همین‌طور رابطه‌ی خواهر و برادر، مدام با دوست قدیم خود ایمز که او نیز کشیش بوده، به درد دل می‌پردازد؛ در حالی که یکی دلواپس و دیگری بیزار از رسوایی‌های پیشین این فرزند ناخلف ‌است.
جک به مثابه‌ی گوسفند گمشده و بوتون سال‌خورده شبیه شبان ناموفق هر دو در عذابند؛ یکی دست به گریبان از پیشینه‌ی خود و دیگری بیمناک از رستگار نشدن، انگار هر کدام باری از شرمساری بردوش می‌کشند و نیز سعی دارند باری از دوش دیگری بردارند. در این میان خواهر هم در کشاکش نگهداری از پدر پیر و التیام بخشیدن به دردهای کهنه برادر، به گونه‌ای دیگر با بیهودگی دست به گریبان است.
آن‌چه رمان «خانه» را به اثری درخشان تبدیل می‌کند، حفظ یکدستی روایت و جذابیت آن، ورای اتمسفر به ظاهر کسالت‌بارش است. در کل اثر هیچ حادثه‌ هیجان‌انگیزی رخ نمی‌دهد جز یادآوری برخی ماجراهای جسته و گریخته از وقایع عموما شرم‌آور جوانی یا خاطرات مبهم از دورانی دور. موعظه‌های دو کشیش پیر و بحث‌های کلامی همراه با ارجاعات به کتاب مقدس، همه و همه مطالعه‌ی این اثر را برای خواننده‌ی متفنن دشوار می‌کند اما به همان میزان مشتریان آثار کلاسیک را با فضایی آمیخته با حسی مبهم از اندوه و همدلی با شخصیت‌ها به دنبال خود تا انتها می‌کشاند.
رابینسن متبحرانه به جای آن‌که روایت‌ها و حکایت‌های تورات را در قالب شخصیت‌های رمانش بازتولید کند یا درپی تاکید مشابهت‌های ماجرایی روایت‌های مذهبی باشد، با گفت‌وگوی فلسفی درباره‌شان و چند و چون کردن باورها، کارکردی جدید از این خرده‌روایت‌ها می‌آفریند و با ایجاد پرسش‌، اسطوره‌ها را خارج از زمان و مکان به بازی می‌گیرد؛ به عبارت دیگر به جای آن که روایت رمان در خدمت قصه‌های کتاب مقدس درآیند، حکایات مذهبی را برای بسط و تفسیر روایت رمان به خدمت می‌گیرد.
ظرافت‌های رمان «خانه» را هنگامی بیشتر درک خواهیم کرد که رمان قبلی وی «گیلیاد»* را(ولو بدون در نظر گرفتن تقدم و تأخر) بخوانیم. هر چند هر کدام از این رمان‌ها از هویتی مستقل برخوردارند و چنان‌که از گفته‌های خود نویسنده بر می‌آید وی هنگام نوشتن رمان پیشین برای نگارش «خانه» برنامه‌ای تدارک ندیده بود اما هنگامی که هر دو را مطالعه می‌کنید از تداخل روایت‌های مکمل متحیر خواهید شد. هم‌پوشانی دو رمان چنان اتفاق می‌افتد که انگار انگشتان دو دست در هم فرو می‌روند و با هم چفت می‌شوند. در رمان پیشین، داستان به صورت اول شخص، در قالب یادداشت‌های ایمیز پیر روایت می‌شود و در «خانه» از دید راوی سوم شخص؛ هر چند در رمان اخیر شخصیت‌ها قوام بیشتری می‌یابند و تصاویر با وضوح بیشتر و از نگاه‌هایی متفاوت و در عین حال جذاب‌تر رخ می‌نمایانند.
«خانه» اگر چه از آن دست رمان‌هایی است که بنا به خصوصیات دیریاب و تا حدی خواص پسند به آرامی جای خود را میان اهل مطالعه باز می‌کند، اما می‌توان اطمینان داشت در درازمدت به عنوانی اثری ماندگار در قفسه‌های کتابخوان‌های حرفه‌ای جای خواهد گرفت و آیندگان، مترجم آن را برای شناساندن چنین نویسنده‌ی برجسته‌ای به جامعه‌ی ادبی ما و دقتش در برگردان ظرایف اثر که با دشواری‌های درک ارجاعات فرامتنی همراه بوده، خواهند ستود.

*رمان «گیلیاد» به زودی با ترجمه همین مترجم از سوی نشر آموت منتشر خواهد شد.

فاطمه شفیعی (تبیان): پری نرگسی، نویسنده رمان «رز من را نگه‌دار» از نویسندگان پر کاری است که تا کنون هفت کتاب به بازار کتاب عرضه کرده و با استقبال خوبی رو به رو شده است. این نویسنده در ژانر عامه‌پسند قلم می‌زند و فضای رمان‌های عامه‌پسند را به خوبی می شناسد. با او گفتگوی کوتاهی درباره تجربیات وی در این حوزه انجام دادیم که می‌خوانید.

خانم نرگسی بفرمایید «رز مرا نگه‌دار» چندمین کتاب رمان شما است که وارد بازار کتاب شده است؟
«رز مرا نگه دار» هفتمین کتاب رمان من است. پیش از این کتاب های «رویای خوشبختی»، «تا انتهای زندگی»، «جزیره عشق»،« همیشه در قلب منی»، «برو ببین ترانه» و« قلب منی» را منتشر کرده ام.

کار تازه ای هم در دست انتشار دارید؟
بله یک رمان است به نام «ستاره رخساره» که از نشر آموت منتشر خواهد شد و یک رمان دیگر به نام «آسمان قلب لائورا» که منتظر مجوز آن هستم.

با توجه به پرونده کاری شما می توان گفت شما یکی از نویسندگان رمان های عامه پسند هستید. نظرتان در باره این ژانر چیست؟
بله رمان های من رمان های عامه پسند است. من خیلی نخواسته ام از کلمات قلبمه سلمبه و پیچیده استفاده کنم، بلکه داستانم را با زبانی ساده و سر راست به خواننده منتقل می کنم.

با توجه به این که رمان های عامه پسند قدرت تاثیر گذاری بسیار بالایی دارد و خواننده آنها نیز معمولا از اقشار جوان هستند به نظر شما چطور می توان از این امتیاز در جهت مثبت آن استفاده کرد و خواننده رمان عامه پسند را به سمت خواننده حرفه ای شدن کشاند؟
این قدرت تاثیر گذاری را با نوع داستانم پیش می برم. در رمان رز من را نگه دار دو شخصیت متفاوت با هم آشنا می شوند که یکی از آنها خیلی مذهبی است و دیگری چندان اعتقاد محکمی ندارد ولی این دو به هم وابسته می شوند و همدیگر را خیلی دوست دارند. وقتی بیشتر با هم آشنا می شوند می بینند نمی توانند زندگی مشترکی با هم داشته باشند اما وقتی شخصیت رز بیشتر با عرفان رفت و آمد می کند و زندگی او را از نزدیک می بیند در باور هایش تغییراتی ایجاد می کند و ایمانش تقویت می شود و ایمان می آورد. پیام من این است که دو نفر برای زندگی مشترک باید خصوصیات مشترکی هم داشته باشند. این نوع نگرش ها را در رمان های عامه پسند خیلی بهتر می شود انتقال داد چون موضوع خیلی ساده و سر راست بیان می شود.
به نظر من اگر خواننده عقاید و نوع نوشتن نویسنده ای را بپسندد همیشه کارهای او را دنبال خواهد کرد و خواننده ثابت خواهد بود.

به عقیده شما خواننده رمان های عامه پسند هرگز وارد سطح بالاتری از مطالعه وارد می شوند و یا همیشه در همان سطح باقی می مانند؟
به نظر من همیشه جوان ها خواندن را با کتاب های عامه پسند آغاز می کنند و بعد به سطح بالاتری از مطالعه می روند.

رمان های عامه پسند به دلیل این که بار احساسی و عاطفی بالایی دارند همواره جوان های بین 15 تا 20 را به سمت خود می کشاند و بعد از گذشت دوره احساسی خواننده دیگر به سراغ مطالعه نمی رود و یا دیگر هرگز رمان عامه پسند نمی خواند. به نظر شما چطور باید رمان عامه پسند نوشت که خواننده نویسنده را در دروه های مختلف سنی اش دنبال کند و خواننده حرفه ای بسازد و نه خواننده کاذب؟
اگر بخواهم صادقانه پاسخ بدهم باید بگویم رمان های عامه پسند تنها پنجاه درصد می توانند خواننده حرفه ای بسازند. این بستگی به شرایط زندگی آنها هم دارد. اغلب آنها پس از گذشت دوران عاطفی و احساسی شان خواندن را رها می کنند. دارم تلاش می کنم نوع نوشتنم را به سمتی ببرم که نه چندان احساسی باشد و نه خیلی روشنفکرانه تا بتوانم خواننده ام را به دنبال خود بکشانم. البته به نظر من اگر خواننده عقاید و نوع نوشتن نویسنده ای را بپسندد همیشه کارهای او را دنبال خواهد کرد و خواننده ثابت خواهد بود.

تیراژ کدام کتاب شما بیشتر از همه بوده است؟
«همیشه در قلب منی». این کتاب تاکنون ده هزار نسخه فروش داشته است و در حال حاضر چاپ سوم آن در بازار است.

مخاطب آثار شما معمولا چه رنج سنی هستند؟
اغلب آنها جوانان بین بیست تا سی سال هستند.

و اغلب دختران؟
بیشتر دختران و زنان اما در بین خواننده ها خواننده آقایان هم بوده اند. یک آقایی به دفتر نشر رفته بود و گفته بود اگر داستان زندگی ام را هم بنویسم می خرد.

با مخاطب های خودتان در تماس هستید؟
معمولا شماره تلفن هایشان را در دفتر نشر می گذارند و من به آنها زنگ می زنم.

پس ایده هایتان را از شنیدن قصه های این جوانان می گیرد؟ یا بر اساس تخیل خودتان می نویسید؟
معمولا ایده ها در ذهنم شکل می گیرند اما من برای آفرینش داستانهایم از زندگی هم الهام می گیرم.

چطور وارد فضای نوشتن شدید؟
انشاهای خوبی داشتم و معلم هایم خیلی تشویقم می کردند و راهنمایی شدم به کانون ادبی پرورش فکری که در حدود شش سال عضو آن بودم و به طور جدی فعالیت کردم. ان زمان در حدود پانزده سال داشتم.

و اولین رمان شما در چه سالی منتشر شد؟
سال 79 از طرف انتشارات واشقان که اولین کتابی که منتشر کرد کتاب من بود.

چه انگیزه ای باعث شد به سمت نویسندگی گرایش پیدا کنید و به طور حرفه ای به نوشتن بپردازید؟
دوست داشتم با جوان های هم سن و سال خودم ارتباط مستقیم داشته باشم. به نظر من کسی که نویسنده است هیچ وقت تنها نمی ماند و دوستان و خواننده های زیادی دارد. دومین دلیل من این بود که دوست داشتم اتفاقاتی را که پیرامون خودم اتفاق می افتد و می بینم بنویسم و در اختیار همه قرار دهم تا تجربیاتمان را با هم به اشتراک بگذاریم.

نویسندگی شغل شما است؟
نویسندگی در کنار کارهای دیگر من قرار دارد.

پس شغل شما چیست؟
من طراح نقشه های فرش هستم و به کار نویسندگی هم می پردازم.

خودتان از خواننده های پر و پا قرص رمان های عامه پسند هستید؟
من معمولا کتاب های دیگر هم می خوانم مثل کتاب های جایزه بگیر.

منظورتان از کتاب های جایزه بگیر چیست؟
کتاب هایی که جایزه نوبل و غیره گرفته اند. الان دارم فرزند پنجم را می خوانم که جایزه نوبل گرفته است و کتاب های مصطفی مستور را هم دوست دارم.

از نویسندگان عامه پسند بیشتر به چه نویسنده ای علاقه دارید و از او تاثیر می گیرد؟
خب بگذارید بگویم از فهمیه رحیمی خیلی خوشم می آید.

بازتاب رز مرا نگه دار چطور بود؟
در نمایشگاه کتاب خیلی استقبال شد و یکی از پرفروش ترین کتاب های انتشارات آموت بود.

دوست دارید از فضای عامه پسند بیرون بیایید و نویسندگی را در سطح دیگری دنبال کنید؟
می خوام کتابی بنویسم که حد فاصل بین کتاب های عامه پسند و روشنفکری باشد. در واقع کتاب آسمان قلب لائورا را با این نگاه نوشته ام و این کتاب اولین قدم برای ورود من به فضای حرفه ای تر است.

خبرگزاری فارس: رمان «برای تو همیشه خواهم گریست»نوشته شمسی خسروی در بخش درونمایه، به دو مفهوم انسانی«امید» و «ایثار» تکیه دارد که در شکل روایی نامه‌نگاری و در قالب بیست نامه بین دو شخصیت داستانی ساناز و فرشته رد و بدل می‌شود.
خبرگزاری فارس (علی‌الله سلیمی): اشک‌های تلخ برای حرف‌های نگفته به همان میزان که آثار داستانی نویسندگان ایرانی در سال‌های گذشته متکی به ساختارهای اغلب پیچیده بود، اکنون و در یکی دو سال گذشته گرایش به ساده‌نویسی در بین برخی از نویسندگان رواج پیدا کرده و اغلب آثاری نوشته و منتشر می‌شود که اگر همین نوشته‌ها در گذشته نه چندان دور و به عنوان مثال در سال‌های ابتدایی و میانی دهه هشتاد نوشته می‌شد، از منظر کسانی که آثار نویسندگان را در برخی جشنواره‌های ادبی و رسانه‌ها مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌دادند، نمره قابل قبولی نمی‌گرفت و به بیان دیگر، آثار این چنینی در فهرست افراد یاد شده جایی نداشت، اما حالا ظاهراً شرایط فرق کرده و نویسندگان متعددی به ساده‌نویسی آثار داستانی روی آورده‌اند که نمونه‌های بسیاری از آنها را می‌توان در بازار کنونی کتاب ایران سراغ گرفت. از جمله این آثار، می‌توان به رمان «برای تو همیشه خواهم گریست» نوشته شمسی خسروی، داستان‌نویس فعال در سال‌های اخیر اشاره کرد که به تازگی از سوی نشر آموت در تهران چاپ و منتشر و روانه بازار کتاب ایران شده است.

این کتاب با 128 صفحه، در ردیف رمان‌های کم حجم قرار می‌گیرد که همین ویژگی، کم حجم بودن رمان‌ها هم در سال‌های اخیر در دستور کار تعدادی از نویسندگان و ناشران قرار گرفته و انحصار رمان حجیم در بازار کتاب را که سال‌های سال رواج داشت از بین برده است.

شکل روایی اثر به گونه‌ای است که کل ماجراهای رمان، در قالب بیست نامه بین دو دوست (ساناز و فرشته) رد و بدل می‌شود و مخاطب در لابه‌لای همین نامه‌ها متوجه می‌شود، ساناز و فرشته، دوستان صمیمی هستند که ساناز پس از بازنشسته‌شدن پدر نظامی‌اش با خانواده به تهران کوچ کرده، اما به طور مرتب با دوستش، فرشته در تماس تلفنی و مکاتبه‌ای است. ساناز در دانشگاه تحصیل می‌‌کند، اما فرشته به دلیل جو متعصب خانواده‌اش محدودیت دارد و در فکر ازدواج است. او در نامه‌هایش به ساناز از ازدواجش با جوانی به نام «کامران»در آینده نزدیک خبر می‌دهد، ساناز به او یادآوری می‌کند مراقبت همه جوانب این تصمیم باشد، اما بعداً متوجه می‌شود دوستش، فرشته با دردسر بزرگی در ارتباط با موضوع ازداوجش مواجه شده است. در طی چند نامه یکسویه به فرشته امید می‌دهد، فرشته از بحران روحی خود خارج می‌شود، اما بعداً متوجه می‌شود ساناز در همه آن لحظه‌ها که به او نامه‌های امیدبخش می‌فرستاده، خود با بیماری سرطان دست و پنجه نرم می‌کرد که در نهایت همین بیماری باعث مرگ او شده است.

در بخش درونمایه، دو مفهوم «امید» و «ایثار»، از جانمایه‌های اصلی رمان برای تو همیشه خواهم گریست هستند که نویسنده با اتکا به این دو، توانسته پیام اصلی داستان خود را که همان امیدبخشی به همنوعان و ایثار کردن در مقابل دیگران است به مخاطب منتقل کند.

شمسی خسروی در این رمان، بیش از بیش از عنصر «روایت» در داستان‌سرایی استفاده کرده که همین مسئله باعث کمرنگ شدن جزئی‌نگاری صحنه‌های داستانی و همچنین توصیف در داستان شده است. صحنه‌پردازی اثر در دو محیط شهری (تهران) و فضاهای شمال کشور چندان ملموس نیست. با آن که یکی از شخصیت‌های داستانی، فرشته در یکی از شهرهای شمالی کشور زندگی می‌کند، اما خواننده در هنگام خواندن اثر، فضا یا محیط های سرسبز شمال را حس نمی‌کند. شخصیت‌های داستانی اغلب ماجراها را تعریف می‌کنند و از توصیف فضاها و موقعیت‌ها چندان خبری نیست. البته قالب روایی «نامه‌نگاری» که نویسنده برای بیان این داستان استفاده کرده، این محدودیت، توصیف فضاها را برای به وجود آورده است. مخاطب به هیچ تصویر واضحی از مکان‌های داستان مانند محیط های خانه، محل تحصیل یا کار ساناز در تهران یا خانه و محل زندگی فرشته در شمال به دست نمی‌آورد.

رمان «برای تو همیشه خواهم گریست»نوشته شمسی خسروی

با این حال، بیان شخصیت‌ها ساده و روان است و همین مسئله سرعت روایت داستان را بالا برده است. لحن دو شخصیت داستانی متفاوت و در همه بخش‌ها قابل تشخیص است.

شخصیت ساناز بیان راحتی دارد: «...می‌بینی فرشته جان؟ ببین از کجا پریدیم به کجا. داشتم می‌گفتم این روزها سواد به درد کاری می‌خورد که حرفمان رسید به اینجاها. به هر حال امیدوارم خوب فکر کنی و باور داشته باشی که حتی اگر بخواهی شوهر خوب و زندگی راحت و آرامی داشته باشی باید درس بخوانی و تحصیلات عالی داشته باشی...» ( ص 8)

در مقابل، لحن شخصیت فرشته تا حدودی رسمی، گزارشی و تلگرافی است: «امیدوارم حالت خوب باشد و اگر از احوالات بنده خواسته باشی ملالی نیست جز دوری شما. دیروز با مامان و مینا رفته بودیم ساری. از بازار کلی خرید سیسمونی کردیم. برای فسقلی همه چیز خریدیم. خاله به قربانش. سونوگرافی کردند پسر است.» ( ص 21)

البته در بخش‌های پایانی رمان، لحن دو شخصیت ساناز و فرشته به هم نزدیک می‌شود که باعث یک‌نواختی لحن و تا حدودی نگاه‌های آن دو می‌شود. در بخش‌های ابتدایی داستان، شخصیت ساناز، به طور کلی پخته‌تر از شخصیت فرشته نشان داده می‌شود، اما در بخش‌های پایانی این وجه تمایز به مرور از بین می‌رود و شخصیت فرشته به تکامل لازم، متناسب با شخصیت ساناز می‌رسد و دیگر وجه تمایزی بین آنها احساس نمی‌شود. به بیان دیگر، شخصیت فرشته به تحول لازم در بستر داستان دست می‌یابد، اما شخصیت ساناز فقط وجه پنهانی شخصیت خود که همان ایثاربخشی به همنوع است را به نمایش می‌گذارد.

میثم نبی (روزنامه فرهیختگان): رمان «همسر ببر» نوشته «تئا آب‌رت» داستان پزشک جوانی به اسم ناتالیاست که از لابه‌لای شواهد و اسناد موجود به دنبال کشف علت مرگ پدربزرگ خویش است. وی در خلال جستجوگری‌هایش با ماجراهایی مواجه می‌شود که سرشار از رمز و راز هستند.
در «همسر ببر» سه روایت اصلی به موازات هم پیش می‌روند: 1 - روایت ناتالی و ماجرای رفتنش به روستایی که پدربزرگ در آنجا مرده است.
2- روایت ماجراهای عجیبی همچون «مرد فناناپذیر» که از زبان پدربزرگ برای ناتالیا بازگو می‌شده.
3 - روایت اتفاقاتی که ناتالیا براساس گفتار و باورهای مردم روستای گالیا با جزییات آن ها آشنا شده و ... ادامه

لذت متن (لیلی مسلمی): رز گم‌شده سیر دیانا را نشان می‌دهد برای یافتن خواهر دوقلوی خودش كه به عبارتی می‌توان گفت این خواهر نیمه‌ی دیگر وجود اوست كه در این دنیای شلوغ و برای تأیید نگاه‌های دیگران آن‌ را فراموش كرده است. به عبارتی او فقط دیانای درونش را زندگی كرده و مریم درونش را به فراموشی سپرده. در حالی ‌كه دیانا برای خاص بودن تنها به پیدا كردن خودش نیاز دارد. دوقلوها (مری و دیانا) نمادی از یک انسان هستند که دارای دو شخصیت است، شخصیتی که از عقلش فرمان می گیرد و دیگری از قلبش اطاعت می‎کند و در آخر عقل و قلب با هم یکی می شوند و در آن جا که دوقلوها یک شخص می‎شوند یعنی این انسان دو شخصیتی خود را باور می کند و به تعالی می‎رسد.

کتاب رز گمشده این معنا را دارد که هر آدمی گمشده ای دارد که باید برای پیدا کردنش از وجود و درون خود شروع کند و گاهی وقت ها درون انسان ها تا حدی تاریک و سیاه می شود که دیگر برای جستجو جایی را نمی توانی ببینی و باید همان کلید گنج واقعی را پیدا کنی وقتی به چنین نتیجه ای رسیدی، تاریکی و سیاهی درون نمی تواند جلوی پیدا کردنت را بگیرید؛ می توانی از بیرون وجودت شروع به جستجو کنی مثل ملانصرالدین که در این داستان نوشته شده که برای پیدا کردن کلید در بیرون جستجو را شروع کرده بود. آدم هایی مثل بانو زینب راهنمای خوبی برای رسیدن به خودشناسی هستند. عطر رزها می تواند انسان را به درک حقیقت نزدیک کند تا همیشه{خود} باشند. رُزِ گمشده داستانی است که نقطه ی پرگار آن انسان است. او در ایاب و ذهاب مابین خودشناسی و خداشناسی با به تصویر کشیدن راز رُزها و رویاها و ارتباط دادن آن در کشف و شناخت راز انسان، در کنار تأیید بر نقش و اهمیت خیال ها بر واقعیات زندگی، معنی‌ها و پاسخ‌هایی را برای حقیقت هایی همچون: مرگ، زندگی، جدایی و عشق با قلم مویی فروتنانه و فرزانه جستجو می کند و مسلماً می تواند برای تمامی انسان ها جالب و هیجان انگیز باشد .

تنها چيزي كه براي خاص بودن نياز داري خودت هستي. (ص 27)

به كسي نگفته بود كه به خاطر تاييد ديگران است كه مي خواهد آن شغل را انتخاب كند. (ص 39)

اگر جاي خدا را ياد مي گرفتم جاي تو را هم ياد مي گرفتم. (ص 50)

اگر براي ديدن فقط از چشمانم استفاده مي كردم در دنياي تاريك تان گم مي شدم. (ص 53)

براي دل بسته شدن قبل از هر چيز وارستگي لازم است. بيشتر انسان ها با ذهنيت هايي از رابطه هاي قديمي خود وارد روابط جديد مي شوند و هر ارتباط قديمي وابسته به گذشته ٬ از بي اعتمادي گرفته تا عدم تفاهم و يا ديوارهاي تدافعي كه دور خود كشيده اند باعث مي شود كه رابطه ي جديدشان آن چنان كه بايد ازادانه نباشد. شايد به خاطر بي انصافي هاي روابط گذشته شان حق با آنهاست اما نمي بينند كه بي عدالتي نه از آن طرف مقابل بلكه از ارتباطات گذشته شان است كه به هيچ وجه رهاشان نمي كند. (ص 77)

براي انكه فكر نكني چيزي را از دست داده اي آنچه را در درون توست در بيرون جستجو نكن. (ص93)

بايد يك نوري در صورتش باشد. اين علامت اين است كه جفت روح ام را پيدا كرده ام. (ص 98)

جفت روح ام وقتي تمام دنيا من را باور ندارد٬ او به من ايمان دارد. (ص 99)

خيال ها خميرمايه ي واقعيت هستند. (ص 122)

يك كوه را تصور كن! منظره ي قله اش خيلي زيباست. خيلي دوست داري آنجا باشي اما به خاطر اينكه قله را از خودت دور مي بيني نااميد مي شوي. با خودت مي گويي: "ممكن نيست به آنجا برسم! گ و برمي گردي. در حاليكه قدم هاي كساني كه به قله رسيدند از قدم هاي تو بزرگ تر نبودند. اما آنها آن قدم هاي كوچك را پشت سر هم برداشتند و ادامه دادند. آنچه ناممكن را به واقعيت تبديل مي كند معجزه نيست بلكه تداوم است. اگر باور كنيم كه مي توانيم صداي گل ها را بشنويم حتما يك روز خواهيم شنيد. (129)

اگر هيچ كس نداند٬ خدا مي داند. از او بپرس جواب خواهي گرفت. فراموش نكن اگر تو نتواني صداي خدا را بشنوي او صداي تو را مي شنود. خدا دختر خوش قلبي را كه سراغ مادرش را مي گيرد بي جواب نمي گذارد. او به اندازه اي بزرگ است كه مخلوقاتي را كه خلق كرده نه از خودش و نه از خودشان بي خبر نمي گذارد. بعضي از انسان ها معتقدند خداوند به اندازه اي بزرگ و عظيم است كه وقت ندارد به كارهاي پيش پا افتاده توجه كند اما به خاطر همين بزرگي و عظمتش از كوچكترن كارها خبر دارد. او متوجه ماست. به ذات دايانا توجه مي كند. به مري٬ به زينب توجه مي كند. به هر كداممان جداجدا و مخصوص. او هميشه با ماست اما براي اينكه او را حس كنيم بايد كه ما هم با او باشيم. مري متوجه شده بود كه خداوند مدام با اوست . به خاطر همين سراغ مادرش را از او مي گرفت. او ما را بي جواب نمي گذارد ديانا. اما جوابهايش را از راههايي متفاوت به ما مي رساند. (ص 133)

براي رسيدن به هدفت لازم نيست دليل هرچه را كه انجام مي دهي بداني. (ص 137)

مي داني كه طولاني ترين روياهايمان كمتر از يك دقيقه طول مي كشد. شايد مي خواهند بگويند كه براي به حقيقت پيوستن آرزوهامان گاهي لازم نيست عمري را صرف كنيم. به هرحال چيزي كه يقينا به ما مي گويند قدرت هر دقيقه است. (151)

عشق عاشق زا كوچك نمي كند٬ بزرگ مي كند. (ص 164)

تو فراموش خواهي شد و چون به خود با ستايش ديگران هستي داده اي وقتي فراموش ميشوي نابود خواهي شد. (ص 164)

اگر آن نقاب بزرگي كه به چهره ات زده اي تو را راحت مي كند منتظر نباش و به زدن ان ادامه بده. مدام بگو "من" اما فراموش نكن كه اين هم تاواني دارد. بدان كه مدام من من كردن ٬ فراموش كردن آن من دروني است. فراموش كردن اينكه تو يك رز هستي. (ص 165)

من تو را نمي دانم و هرگز نمي توانم تو را به تو ياد دهم. (ص 171)

در چهره اش حالتي كودكانه پيداست. (ص 206)

"گنوتي سيوتين" دو كلمه اي است كه سقراط در حال عبور چشمش به آن افتاد و نتوانسته بود از آن چشم بردارد. "گنوتي سيوتين" دو كلمه است كه تمام دلايل خلق را در بردارد. دليل وجودي ما: "خودت را بشناس". (ص214)

رمان «پریباد» نوشته محمدعلی علومی و برگزیده بیستمین جایزه کتاب فصل این هفته در سرای اهل قلم موسسه خانه کتاب نقد و بررسی می‌شود.

به گزارش خبرگزاری مهر، روز دوشنبه 27 شهریور نشستی با عنوان «نقد و بررسی رمان پریباد» نوشته محمدعلی علومی با حضور این نویسنده، میثم نبی و فرزام شیرزادی از ساعت 16 تا 18 برگزار می‌شود.

nadiasun: داستان از ديدگاه سه زن در سه بخش جداگانه بيان مي شود كه يك مرد حلقه ارتباط اين سه روايت متفاوت است.نوع نگاه زنان به زندگي ٬ انتظارات و خواسته هاي آنان از جامعه و خانواده با توجه به جايگاه آنان متفاوت است. اما در يك چيز مشتركند٬ تحمل غم و اندوه و رنجي كه از زندگي مي برند.

جاي خالي خوشي و شادي در زندگي پيداست. خلع اي كه بيشتر با دلمردگي پر مي شود.هيجان از زندگي دريغ شده و اضطراب و نگراني افزايش مي يابد. زندگي از گرمي به سردي و از روشنايي به تاريكي سير مي كند.آنچه از زندگي مي خواهيم با آنچه در آن هستيم منافات دارد.

فضاي داستان مثل همان فصل زمستان٬ كه روايت ها در آن مي گذرد سرد و غمگين است و رنج و افسردگي روي دوش زنان داستان سنگيني مي كند. زن در مقام مادر يا همسر و يا هنرمند اين فشار را با از خودگذشتگي به اميد رهايي خانواده تحمل مي كند.

صراحت و صداقت نويسنده در بيان مشكلات٬ بخصوص معضلاتي كه در بطن جامعه٬ زنان با آن درگيرند و بيشتر در پشت نقاب تظاهر پنهان است داراي ارزش و ستودني ست.

داستان در فصل هاي به هم پيوسته اي كه در سه بخش مجزا به نام هاي " دانه هاي بيهوده برف٬ " لكه هاي سياه" و "سمفوني بمب و فلسفه" روايت مي شود.

نام رمان: سنگ سياه روي سنگ سفيد
نويسنده: نگار تقي زاده
ناشر: نشر آموت
چاپ اول زمستان 90
216 صفحه

از زمان و مكاني كه در آن حضور دارد بيزار است. " ص11 "

ديگر نمي تواند درك درستي از جسم و روح خود ارائه كند. خود را گم كرده يا دارد گم مي كند. چه كسي بوده و آيا قرار بود كسي باشد؟ " ص12 "

شايد در يكي از روزها اتفاقي او را دگرگون كند و به او جان بخشد. " ص12 "

تصميم مي گيرد پياده برود و از اين هوا لذت ببرد." ص17 "

تجربه هاي معمولي و كوچك ولي با ارزش." ص18 "

هيچ نشاطي در خانه نيست." ص18 "

به خود دلداري مي داد و مي گفت باز هم مي تواني زندگي خوبي داشته باشي. " ص19 "

ديگر هيچ چيز براي ما باقي نمانده٬ نه زندگي٬ نه دوست٬ نه طبيعتي كه در آن قدم بزنيم. نه دنيايي كه از وجود آن لذت ببريم.انگار همه چيز بيهوده تلف شده بود. " ص24 "

نمي دانست با بقيه زندگي اش چه كار كند." ص33 "

او زني نبود كه در گذشته آرزوي آن را داشت.زني متفاوت و پر از شور زندگي. زني بود با شكستگي هاي روحي كه نمي توانست هر قسمتش را با آتل ببندد و منتظر بماند استخوان هاي روحش جوش بخورند. " ص33 "

خواب او را به جايي مي برد كه نه گذشته در آن بود و نه آينده. " ص34 "

او نتوانسته بود مانند آذرنوش اندوهش را در سيگار خلاصه كند يا مثل سهراب خود را به مستي بسپارد و به نقطه اي برسد كه هيچ كس برايش مهم نباشد. " ص35 "

دنياي بيرون در جريان بود با پيچيدگي و سادگي هايش و او غرق در دنياي خود بود. " ص36 "

همين شخص دستش را دور گردن او انداخت و خورشيد را به سمت تاريكي برد. " ص39 "

در فكر فرو رفت٬ از خود سوال كرد در كدام قسمت و مرحله از زندگي قرار گرفته؟ آيا در سن او٬ احتمال خطا وجود دارد؟ و اگر باشد چگونه مي تواند زندگي خود را سر و سامان دهد. به چه چيز دل ببندد و با كدامين اميد٬ شايد. " ص43 "

" خيلي دردآور است پشت پنجره بايستي و دنيا به اندازه يك مستطيل باشد و تو فقط نظاره گر باشي. آدم ها از مقابلت مي گذرند و هيچكدام به جايي كه تو در آن ايستاده اي نگاهي نمي كنند." " ص45 "

وقتي قرار است چيزي خراب شود طوري از بين مي رود كه انسان نمي داند از كجا و چگونه ترك برداشته است. " ص49 "

با خواندن شعر همان غم را احساس كرد كه ماه ها در وجود همه ديده بود٬ غمي كه فقط به انسان ها تعلق داشت. " ص62 "

"نرخ خانه من متفاوت است."......

...لبخند زن از صورتش محو شد و با نوعي بدگماني گفت: " تو ديگر چه مدلي هستي؟" " ص71 "

ولي او مي خواست باور كند كه آن روز يك روز ديگر است٬ يك روز متفاوت. " ص102 "

پنجره هاي خانه را بازكرد تا هواي خانه عوض شود. " ص103 "

بوي غذا در خانه مي پيچد و در او حس زندگي و خانواده زنده مي شود. " ص107 "

هزاران حرف ناگفته داشت كه به او بگويد٬ هزاران حرفي كه موقع شستن ظرفها با خود تكرار مي كند٬ ولي وقتي با او مواجه مي شود تمام حرف ها محو مي شوند. انگار كه وجود ندارند. " ص133 "

غمگين بود٬ هزاران غم درونش در جريان بود." ص145 "

از خود پرسيد:" آيا وجود او براي دنيا اهميت دارد؟ " " ص148 "

در تمام مدتي كه آنجا ايستاده بود دردي بي نام او را از پا در مي آورد. دردي كه مانند خوره وجود او را متلاشي مي كرد. " ص153 "

چقدر روزها زود مي گذرند. " ص155 "

او هيچ گاه زمان نداشت. هميشه بايد عجله مي كرد تا از زندگي عقب نماند. " ص155 "

از پله هاي سياه رنگ پائين مي رفت و در پاگرد سفيد استراحت مي كرد. " ص158 "

او قادر نبود بدون احساس به گذشته و آينده زندگي كند. " ص163 "

زندگي٬ عشق و آرزوهاي خود را از دست داده است. " ص168 "

گاهي يك اتفاق در زندگي مي تواند از او انسان ديگري بسازد با چهره اي ديگر. رها تبديل به انساني ديگر شده. " ص173 "

از خود مي پرسد چرا هنوز زنده است. او كه به هيچ كدام از اهداف خود نرسيده....

پس چه چيزي او را به زندگي پايبند كرده بود. " ص175 "

مردماني پر از درد مقابل دوربين ناله مي كنند و در آن لحظه شاتر بسته مي شود. " ص176 "

روح و جسمش از هم فاصله مي گرفتند." ص179 "

" آيا هنوز كساني هستند كه به نجات دنيا فكر كنند٬ به عشق٬ به تصاويري زيبا...؟! " " ص179 "

... شايد معجزه... " ص179 "

آيا شادي براي او دست نيافتني بود؟ " ص179-180 "

آيا جمله اي وجود داشت كه رها را آرام كند و او را از قيد و بندها و تصاوير ذهنش آزاد كند؟ " ص180 "

به آستين هاي واقعي و زنده نياز داشت. " ص182 "

دنبال كسي بود كه به سوال هايش پاسخ بدهد٬به چشم هايش نگاه كند٬ " ص184 "

" صبح خيلي قشنگيه." " ص200 "

" من هم تنها مانده ام ولي بعد از سال ها خودم را پيدا كرده ام. بدترين چيز براي انسان اين است كه خودش را نداشته باشد." " ص200 "

" وقتي در چشم آنها نگاه مي كني و نمي تواني كاري انجام دهي دردي به سراغت مي آيد كه تو را از پا در مي آورد. دردهايي كه هيچ گاه تسكين نمي يابند. " ص207 "

هزاران بار از كنار ويرانه ها گذشته و تمام تصاويري را كه ديده در دوربينش ثبت كرده بود. دوچرخه اي كه يك چرخش از زير خاك بيرون مانده بود.خانه اي كه روي تنها ديوارش قاب عكسي آويزان بود. عروسكي كه يكي از چشم هايش خالي بود و چشم ديگرش مي خنديد٬ پشت به زمين و رو به آسمان. " ص212 "

زن زنده مي ماند. چشم هاي زن سبز بود و براي رها يادآور خاطره اي. باران جاي خود را به برف مي داد و بلورهاي ريز از آسمان پايين مي آمد و روي شهر پر از جسد مي نشست. " ص213 "

پ ن: بعد از خوندن اين رمان براي جبران افت روحيه تصميم گرفتم رماني عامه پسند( هر كاري مي كنم از اين اصطلاح استفاده نكنم نمي شه.مجبورم مجبور ) بخونم تا شارژ بشم ولي از بدشانسي آخر آن داستان هم بد تمام شد. رمان در اولين نگاه از نيكلاس اسپاركس.